Sankcje karne za przestępstwo zniewagi z art. 216 k.k.

Przestępstwo zniewagi z art. 216 k.k. jest występkiem ściganym z oskarżenia prywatnego. Objęcie niektórych przestępstw trybem prywatnoskargowym wynika z faktu, iż godzą one głównie w interes prywatny pokrzywdzonego i co do zasady charakteryzują się mniejszą społeczną szkodliwością.

Wskazane okoliczności mają również bezpośrednie przełożenie na zakres dolegliwości karnych dla sprawców tego typu przestępstw, bowiem w przypadku przestępstw prywatnoskargowych zagrożenie karą jest łagodniejsze niż przy przestępstwach publiczno-skargowych.

Wskazać w tym miejscu należy, iż przestępstwo zniewagi z art. 216 k.k. podobnie jak przestępstwo zniesławienia z art. 212 k.k., występuje w dwóch typach:

  • podstawowym (np. X mówi do Y „jesteś idiotą),

  • kwalifikowanym (dokonanym za pomocą środków masowego komunikowania,np. Internet, prasa)

Rozróżnienie powyższych typów przestępstwa zniewagi ma znaczenie dla kwestii ustalenia odpowiedzialności karnej ich sprawcy.

Zgodnie bowiem z art. 216 § 1 k.k. za znieważenie zwykłe (typ podstawowy) grozi kara grzywny lub ograniczenia wolności, natomiast w myśl art. 216 § 2 k.k. znieważenie kwalifikowane dokonane za pomocą środków masowego komunikowania, zagrożone jest karą grzywny, ograniczenia wolności lub karą pozbawienia wolności do 1 roku.

Wskazane kary mają charakter alternatywny. Oznacza to, że Sąd orzeka wobec sprawcy zniewagi albo karę grzywny, albo karę ograniczenia wolności, albo – w przypadku typu kwalifikowanego tego przestępstwa- karę do roku pozbawienia wolności.

Przy wyborze kary, Sąd kieruje się nie tylko okolicznościami danej sprawy (społeczna szkodliwość zniewagi, żal, skrucha sprawcy), ale i warunkami osobistymi sprawcy przestępstwa (np. poprzednia karalność, stan majątkowy skazanego).

Zgodnie z art. 33 § 1 k.k. kara grzywny wymierzana jest w stawkach dziennych. Orzekając karę grzywny Sąd określa liczbę stawek (najniższa wynosi 10, najwyższa 540) i wysokość każdej z nich (od 10 zł do 2 000 zł). Ustalając wysokość stawki dziennej, Sąd uwzględnia predyspozycje finansowe skazanego, tj. jego dochody, stosunki rodzinne i majątkowe, możliwości zarobkowe.

Karę ograniczenia wolności wymierza się w miesiącach i latach, przy czym najkrócej możne ona trwać miesiąc a najdłużej 2 lata.

Zgodnie z art. 34 § 1a. kara ograniczenia wolności polega na:

1) obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne,

2) obowiązku pozostawania w miejscu stałego pobytu lub w innym wyznaczonym miejscu, z zastosowaniem systemu dozoru elektronicznego,

3) obowiązku:

  • wykonywania pracy zarobkowej, do nauki lub przygotowania się do zawodu,

  • powstrzymania się od nadużywania alkoholu lub używania innych środków odurzających,

  • poddania się terapii uzależnień,

  • poddania się terapii, w szczególności psychoterapii lub psychoedukacji,

  • uczestnictwa w oddziaływaniach korekcyjno-edukacyjnych,

  • powstrzymania się od przebywania w określonych środowiskach lub miejscach,

  • powstrzymania się od kontaktowania się z pokrzywdzonym lub innymi osobami w określony sposób lub zbliżania się do pokrzywdzonego lub innych osób

4) potrąceniu od 10% do 25% wynagrodzenia za pracę w stosunku miesięcznym na cel społeczny wskazany przez Sąd.

W czasie odbywania kary ograniczenia wolności skazany:

1) nie może bez zgody sądu zmieniać miejsca stałego pobytu,

2) ma obowiązek udzielania wyjaśnień dotyczących przebiegu odbywania kary.

Jak zostało już podkreślone, w przypadku przestępstwa zniewagi popełnionego za pomocą środków masowego komunikowania, Sąd może orzec wobec jego sprawcy karę pozbawienia wolności. Wymiar takiej kary wynosi od 1 miesiąca do 1 roku. Zauważyć należy, iż Sąd może tak orzeczoną karę bezwzględnego pozbawienia wolności warunkowo zawiesić na pewien okres próby. Zgodnie z art. 70 § 1 k.k. § 1.” zawieszenie wykonania kary następuje na okres próby, który wynosi od roku do 3 lat i biegnie od uprawomocnienia się wyroku”.

Wskazać należy, że na podstawie art. 216 § 3 k.k. Sąd może (lecz nie musi) odstąpić od ukarania sprawcy zniewagi jeśli:

  • zniewaga była reakcją na wyzywające się zachowanie pokrzywdzonego tzw. prowokacja (prowokacyjne gesty, zaczepki słowne, głośne słuchanie muzyki) lub,

  • pokrzywdzony odpowiedział za zniewagę naruszeniem nietykalności osobistej sprawcy lub zniewagą wzajemną tzw. retorsja

- pod warunkiem, że pomiędzy prowokacją a zniewagą, lub zniewagą i retorsją zachodzi pewna współmierność.

Jak zatem wynika z powyższego ustalenie, iż sprawca jest winny przestępstwa zniewagi nie zawsze wiązać będzie się z pociągnięciem go do odpowiedzialności karnej poprzez wymierzenie mu określonej kary. Odstąpienie od wymierzenia sprawcy zniesławienia kary uzasadnione będzie wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że pokrzywdzony sprowokował zachowanie sprawcy bądź „odpłacił” mu za zniewagę.

Autor: Adwokat Mariusz Stelmaszczyk i Aplikant Adwokacki Ewelina Tocka

Aplikant Adwokacki Ewelina Tocka - e – mail: tocka@adwokat-stelmaszczyk.pl, tel./fax +48 22 629 00 36

Adwokat Mariusz Stelmaszczyk - e – mail: biuro@adwokat-stemaszczyk.pl, nr tel. kom. +48 697 053 659 lub tel./fax +48 22 629 00 36

Podziel się na:
  • Facebook
  • Google Bookmarks
  • Blip
  • Blogger.com
  • Flaker
  • Gadu-Gadu Live
  • Google Buzz
  • Poleć
  • StumbleUpon
  • Twitter
  • Wykop
  • Drukuj
  • LinkedIn
  • RSS
Ten wpis został opublikowany w kategorii artykuły. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

5 odpowiedzi na „Sankcje karne za przestępstwo zniewagi z art. 216 k.k.

  1. Mariusz Stelmaszczyk pisze:

    Drodzy Czytelnicy,
    zachęcam Was do komentowania tego artykułu oraz zadawania pytań, jakie Wam się nasuną po jego przeczytaniu.
    Na wszystkie pytania postaram się odpowiedzieć.
    Jednocześnie zapewniam, że szanuję Waszą prywatność. Adres e-mail z jakiego wyślecie pytanie lub komentarz do artykułu nie zostanie wyświetlony.
    Pozdrawiam,
    Adwokat Mariusz Stelmaszczyk

  2. Marcin pisze:

    Witam.Jakiś czas temu na portalu o tematyce sportowej nazwałem hokeiste ……..(nazwisko) jest tak słaby że szkoda go oceniać ,o takiej pizd..czce się nie mówi”
    I sportowiec złożył na policji sprawę o znieważenie i dostałem wezwanie na posiedzenie pojednawcze.Proszę powiedzieć co mi grozi realnie za coś takiego dodam że komentarz jak się dowiedziałem to kazałem usunąć a osobę przeprosilem poprzez portal społecznościowy . pisacz pizd..czka mialem na myśli że nie walczy w meczu itp że jest słaby .proszę o odpowiedź

    • Mariusz Stelmaszczyk pisze:

      Witam, zapędził się Pan w krytyce tego zawodnika, nawet jeśli nie walczył w meczu hokejowym. Jako kibic ma Pan pełne prawo do krytykowania zachowania, gry zawodnika. Gdyby Pan skończył swoją wypowiedź na portalu społecznościowym na słowach „hokeista XY (jego imię i nazwisko) jest tak słaby, że szkoda go oceniać”, wówczas Pana wypowiedź mieściłaby się granicach wolności wypowiedzi. Nazwanie go jednak pizd….eczką nie mieściło się już w wolności wypowiedzi ani w dozwolonej przez prawo krytyce. Było zniewagą, stanowiącą przestępstwo w rozumieniu prawa karnego.

      Uczynił Pan słusznie usuwając ten obraźliwy wpis na portalu i przepraszając zawodnika. Na posiedzeniu pojednawczym powinien Pan zaproponować oskarżycielowi pojednanie, ugodę. Może Pan zaproponować jeszcze jedne przeprosiny na portalu społecznościowym.

  3. Paweł pisze:

    Witam,
    Zostałem oskarżony z art. 216 ust. 1 o znieważenie w trybie prywatnoskargowym przez Funkcjonariusza Policji, na którego napisałem skargę używszy słów powszechnie uważanych za obraźliwie. Skarga została wysłana na skrzynkę skargi@xx.policja.pl i miała związek z sytuacją kiedy to Funkcjonariusz wydziału Ruchu Drogowego po zakończeniu wobec mnie czynności służbowej oddalając się z miejsca popełnił 3 wykroczenia (w tym takie, za które ukarał mnie). Policjant włączywszy jedynie światła bez sygnału dźwiękowego zachowywała się jakby prowadził pojazd uprzywilejowany. Wymusił pierwszeństwo, potem zawrócił na czerwonym świetle z pasa do lewoskrętu. Po manewrze wyłączył światła i pojechał dalej. Klasyczny przykład nadużycia uprawnień, co mnie osobiście zabolało i zaskutkowało wysłaniem skargi.
    Funkcjonariusz w uzasadnieniu aktu oskarżenia stwierdził, że skarga trafiła na ogólnodostępną skrzynkę policji i każdy policjant, w tym on, mógł się z jej treścią zapoznać.
    Jesteśmy po pierwszej rozprawie, na której przyznałem się do wysłania skargi, w treści której zawarte były słowa, o które Funkcjonariusz mnie oskarża, natomiast zakwestionowałem zasadność oskarżenia z artykułu 216 KK ust 1, ponieważ skarga nie była wysłana na ogólnodostępną skrzynkę Policji (publiczną) a na skrzynkę której administratorem jest Wydział Kontroli Policji.
    Na rozprawie Policjant na pytanie Sądu skąd otrzymał treść skargi stwierdził, że dostał ją od sekretarki w swoim Komisariacie. Czy mogę dowiedzieć się czy Funkcjonariusz mógł się stać posiadaczem treści tej skargi w taki sposób? I czy dostęp do skrzynki skargi@xxx.policja.pl jest rzeczywiście „publiczny” dla wszystkich policjantów ?
    Sąd odroczył postępowanie i z urzędu wysłał pismo do Komendy Wojewódzkiej Policji z prośbą o wyjaśnienie procedury postępowania w sprawie skargi oraz zapytanie kto konkretnie ma dostęp do treści skarg.
    Proszę o informację czy powinienem przyjąć jakieś konkretne postępowanie obronne?
    Pozdrawiam,
    Paweł

    • Małgorzata Fil pisze:

      Do przypisania popełnienie przestępstwa znieważenia nie jest konieczne znieważenie danej osoby przy obecności innych. Okoliczności, o których Pn pisze, które są związane z dostępem innych osób do skrzynki mailowej, mają znaczenie w postępowaniu w przedmiocie przestępstwa zniesławienia. DO realizacji znamion przestępstwa znieważenia wystarczy, że osoba (tutaj policjant) zapoznała się z obraźliwą treścią skargi.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *


5 × dwa =

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>